ஜல்லிக்கட்டு

ஜல்லிக்கட்டு பற்றிய எனது புரிதல்களை விரிவான ஒரு பதிவாக எழுத வேண்டும் என்ற எண்ணம் வெகு நாட்களாக இருந்து வந்தது . அதற்கான காலம் இப்பொழுதுதான் வாய்த்திருக்கிறது .

ஜல்லிக்கட்டு வேண்டும் என மெரினா ,அலங்காநல்லூர் மற்றும் அனைத்து தமிழக பகுதிகளிலும் நடந்த போராட்டங்கள் மிக பெரிய வெற்றியையே தந்துள்ளன . கடைசி நாளில் சில வேண்டத்தகாத சம்பவங்கள் நடந்தாலும் இந்த போராட்டம் நிச்சயமாக வரலாற்று சிறப்புமிக்கது . எந்த ஒரு தலைமையும் இல்லாமல் , ஒத்த கருத்துக்களோ சித்தாந்தங்களோ இல்லாத பல தரப்பட்ட மக்கள் ஒரே போராட்டக்களத்தில் இணைவதே சரித்திரம் தான் . அதை தாண்டி அரசுக்கோ பாமர மக்களுக்கோ அல்லது சுற்றுசூழலுக்கோ எந்தவித சேதமும் சிதைவும் இன்றி இளைஞர் கூட்டம் போராடியது ஒட்டு மொத்த தேசத்துக்கும் ஒரு உதாரணம் என்றே சொல்லலாம்.


இதுவரை போராட்டம் என்பதை கேலிக்கூத்தாக பார்த்த பலதரப்பட்ட மக்கள் தெருவில் இறங்கி போராடியது நிச்சயம் வரவேற்கத்தக்கது . இவ்வளவு பெரிய கூட்டம் கூடிவிட்டது என்ற ஒரே காரணத்துக்காக நோக்கத்தை (ஜல்லிக்கட்டு ) விடுத்தது பலதரப்பட்ட கோரிக்கைகளை எழுப்பியதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை . அரசியல் மற்றும் சமூகம் சார்ந்த புரிதல்களை அல்லது விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தும் பொருட்டு ஈழம் தொடங்கி விவசாயிகளின் தற்கொலை வரை பலதரப்பட்ட கருத்துக்களை பேசியதில் தவறில்லை என்றே கருதுகிறேன் . ஆனால் அவை இந்த இனிய தொடக்கத்தில் நாம் எதை நோக்கி போகிறோம் என்ற கண்ணோட்டத்தை மாற்றிவிட கூடாது

முதலில் ஜல்லிக்கட்டு நிச்சயமாக நடக்க வேண்டும் என்பதில் நாம் யாருக்கும் மாற்று கருத்து இல்லை . ஆனால் ஜல்லிக்கட்டு ஏன் வேண்டும் என்ற கேள்விக்கான பதில் ஒவ்வொருவரிடமும் வேறுபடுகிறது .

ஜல்லிக்கட்டு எனது கலாச்சாரம் என்ற முழக்கங்களை கேட்கும் போது எனக்கு தோன்றுவது இதுதான் . கல் தோன்றி மண் தோன்றா காலத்தே முன் தோன்றிய மூத்த குடியென பெருமைப்படும் எமது மண்ணின் கலாச்சாரம் ஜல்லிக்கட்டு மட்டும்தானா ?. ஏர் உழுதல் என்ற நிலையை டிராக்டர்கள் வந்து நீக்கிவிட்டு பிறகு ஏறு தழுவுதல் நிச்சயம் வேண்டும் என்று சொல்வது எனக்கு முரண்பாடாகவே தெரிகிறது .என்னுடைய கலாச்சாரத்தையும் பண்பட்ட பழக்கவழக்கங்களையும் கால ஓட்டத்துக்கு தகுந்தவாறு நான் மாற்றிக்கொண்டு வந்துள்ள போது ஜல்லிக்கட்டு மட்டும் எதனால் விதிவிலக்கு என்ற கேள்வி எழுகிறது .

ஆக எனது கலாச்சாரமோ பழக்கவழக்கமோ அதை மாற்றி கொள்வதும் தொடர்ந்து கடைப்பிடிப்பதும் எனது விருப்பம் . அதை நானே விடுப்பது சரி ஆனால் யாரோ ஒருவர் அதை சிதைப்பதை நாம் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது என்ற நிலைப்பாடே கோபமாக பலதரப்பட்ட மக்களை ஒன்றிணைத்திருப்பதாக கருதுகிறேன்


அடுத்து ஜல்லிக்கட்டு இருப்பதால் விவசாயிகள் பயன்பெறுவர் என்ற கருத்துக்களில் எனக்கு எள்ளளவும் உடன்பாடு இல்லை . பொதுவாக ஜல்லிக்கட்டுக்கென தயார் செய்யப்படும் காளைகளை மற்ற பயன்பாடுகளுக்கு உபயோகிப்பதில்லை . மேலும் அவற்றை வளர்த்து பராமரிக்க ஆகும் செலவை ஈடு கட்டுவது கடினம் . மண்ணையும் மழையையும் நம்பி மட்டுமே பிழைப்பு நடத்தும் விவசாயிகள் ஜல்லிக்கட்டு காளைகளை வளர்க்கும் அளவுக்கு செல்வந்தர்கள் இல்லை .

விவசாயிகள் என்ற போது பெயரில் உள்ள பலதரப்பட்ட வர்க்கங்களை அடையாளம் காணுவது முக்கியம் . பல நூறு ஏக்கர்களை (நில உச்ச வரம்பு சட்டம் ?!?) கொண்ட பெரு மற்றும் சிறு ஜமீன்தார்கள் அல்லது நிலக்கிழார்கள் , சொந்த நன்செய் நிலத்தில் விவசாயம் செய்ப்பவர்கள், புஞ்செய் நிலங்களில் மழையையும் பருவ காலங்களை நம்பி பயிரிடுவார்கள் , தன் சொந்த நிலம் இல்லாவிட்டாலும் குத்தகைக்கு நிலம் வாங்கி விவசாயம் செய்பவர்கள் மற்றும் விவசாய கூலி தொழிலாளர்கள் என பலதரப்பட்ட வர்க்கங்களை உள்ளடக்கியது விவசாயம் என்னும் சொல் .

எனது கிராமம் விவசாயத்தை அடிப்படையாக கொண்டது . அதன் சுற்று வட்டார கிராமங்களுடன் சேர்த்து காளைகள் வளர்க்கும் விவசாயிகளின் எண்ணிக்கையை விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம் . பொதுவாக ஜமீன்தார்கள் , பெரு நில முதலாளிகளே தங்களின் சமூக அல்லது வர்க்க கௌரவமாக காளைகளை அதிக அளவில் வளர்க்கிறார்கள் . சதவிகித அடிப்படையில் அன்றாடம் நிலத்தில் இறங்கி பாடுபடும் விவசாயிகள் வளர்க்கும் காளைகள் குறைந்த அளவிலானவையே . அப்படி இருக்க ஜல்லிக்கட்டினால் விவசாயிகள் மேன்மை அடைவார்கள் என்ற வாதம் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது

இதையெல்லாம் தாண்டி நான் ஜல்லிக்கட்டை ஆதரிக்க காரணம் . காளைகள் மனிதனால் பழக்கப்படுத்தப்பட்டு வீட்டு விலங்குகள் ஆகிவிட்டன (சட்டம் வனவிலங்குன்னு சொல்லும் விலங்கே இல்லைன்னு கூட சொல்லும் ). பொதுவாக வீட்டு விலங்குகளை வளர்க்க காரணம் அவற்றின் பயன்பாடுகள் மனிதனுக்கு தேவைப்பட்ட காரணம் தான் . எந்த விவசாயியும் நாயை காவலுக்காக வளர்க்காமல் அழகுக்காக மட்டும் வளர்ப்பதில்லை .
தற்காலத்தில் நாட்டு பசுவினங்களுக்கு பதிலாக அதிகம் பால் தர கூடிய ஜெர்சி போன்ற மேலை நாட்டு அல்லது கலப்பு இனங்கள் அதிகம் பயன்படுத்தப்படுகின்றன . மேலும் காளைகளின் எண்ணிக்கை குறைவாக இருப்பதால் சினை பிடிப்பது என்பது இயற்கையான சேர்ப்பாக அல்லாமல் சினை ஊசி என்ற நிலை வெகுவாக அனைத்து இடங்களிலும் நிலவுகிறது . இவ்வாறாக காளைகளின் பயன்பாடு என்பது குறைந்து ஒரு கட்டத்தில் முழுக்க அற்று போய்விடுகிறது . இப்பொழுது சொல்லுங்கள் நான் எனக்கு எந்த வகையிலும் பயன் தராத வீட்டு விலங்கை ஏன் வளர்க்க வேண்டும் ?. இந்த நிலைப்பாடே அதிக அளவில் மாட்டினங்கள் அழிந்து போக காரணமாகின்றன . இந்த ஒரே காரணத்தால் தான் ஜல்லிக்கட்டு ,கம்பாலா மற்றும் ரேக்ளா பந்தயம் போன்ற பழக்கவழக்கங்களை கடைபிடிக்க வேண்டிய தேவைப்படுகிறது .

ஊடகங்களிலும் சரி சமூக வலைத்தளங்களிலும் சரி ஒரு சாரார் முன் வைத்த கேள்வி மாட்டை கொன்று தின்பார்களாம் ஆனால் ஜல்லிக்கட்டு மட்டும் அனுமதிக்க மாட்டார்களாம் என்ன நியாயம் இது எனபது .
இந்த தேசம் பலதரப்பட்ட சமூக , இன , மத பழக்கவழக்கங்களை உடைய மக்களை கொண்ட துணைக்கண்டம் . தொன்று தொட்டே மாட்டுக்கறி உண்ணும் வழக்கம் சில சமுதாய மக்களிடம் இருந்து வந்துள்ளது . அப்படி இருக்க சில மதவாத அமைப்புகள் மாட்டுக்கறிக்கு எதிராக அரசியல் செய்து வருவது துரதிஷ்டவசமானது . அதுவும் ஜல்லிக்கட்டில் இதை கலப்பது மிகவும் தவாறானது .

இவர்களிடம் நான் ஒரே ஒரு கேள்விதான் கேட்க விரும்புகிறேன் . மாட்டுக்கறிக்கு எதிரான கொள்கைகள் கொண்ட பசுவை புனிதமாக வணங்கும் ஒரு தேசம் எப்படி மாட்டு இறைச்சி ஏற்றுமதியில் முதலிடம் வகிக்க முடியும் . ஆக மாட்டினங்களை காக்க நீங்கள் உண்மையிலேயே விரும்பினால் மாட்டுக்கறி உண்பவர்களை விடுத்து அதை ஏற்றுமதி செய்வதை எதிர்த்து நில்லுங்கள்




ஜல்லிக்கட்டுக்கு தடை கேட்பவர்களான பூர்வா ஜோஷிபுரா தொடங்கி ராதா ராஜன் அம்மையார் வரை அனைவரும் ஆர்.எஸ் .எஸ் மற்றும் பா.ஜ,க பிரமுகர்களாக இருப்பது விந்தையிலும் விந்தை (ஆர்.எஸ் .எஸ் அமைப்பு ஜல்லிக்கட்டை எதிர்க்கிறதுன்னு சொன்னா நாம தேச துரோகி ஆயிடுவோம் மக்களே )

அடுத்ததாக இப்பொழுது ஜல்லிக்கட்டுக்கு எதிராக கியுபா (திட்ட கூட முடியாத ஒரு பேர வச்சி தொலைச்சிட்டானுவளே ) என்ற அமைப்பு தடை கேட்டுள்ளது . போராட்ட காலத்தில் நமது பார்வை முழுக்க முழுக்க பீட்டாவின் மேல் மட்டுமே இருந்தது . ஜல்லிக்கட்டு முதன் முதலில் தடை வாங்கிய AWBI (Animal Welfare Board Of India)தொடங்கி புளு கிராஸ் வரை பல அமைப்புகள் இருந்தாலும் தற்போதைக்கு சிக்கியிருந்த பீட்டாவின் மேல் மட்டும் நமது எதிர்ப்பு சென்றது ஒரு வகையில் அவர்களுக்கு நன்றாக போய்விட்டது.

ஜல்லிக்கட்டு என்பது ஆதிக்க சாதியினரின் விளையாட்டு என்ற கருத்து நிலவுகிறது . இதை பல ஆய்வாளர்கள் மறுத்த போதிலும் எனக்கு ஒரு கேள்வி மட்டும் எழவே செய்கிறது . ஐவகை நிலவகைகள் தோன்றிய காலங்கள் தொட்டு ஒரு மனிதன் சாதி போன்ற சமுதாய /சமய அடையாளங்கள் அவன் செய்யும் தொழிலை சார்ந்தே தோன்றியுள்ளன . வேளாண்மையும் ஆநிரை மேய்த்தலும் நிச்சயம் ஒரு குறிப்பிட்ட சாரார் மட்டுமே செய்து வந்திருக்க முடியும் . எனக்கு தெரிந்த மட்டில் விவசாயம் சில குறிப்பிட்ட ஆதிக்க சாதி மக்களால் அதிகம் செய்யப்படுகிறது (அல்லது அநேக நில உடைமையாளர்கள் ஆதிக்க சாதியினராக மட்டுமே இருந்திருக்கிறார்கள் ) . அப்படி இருக்க ஜல்லிக்கட்டு என்பது ஒரு சாதி சார்ந்த நிகழ்வு இல்லையென்று என்னால் ஒப்புக்கொள்ள முடியவில்லை . கார்த்திகேய சிவசேனாபதியம் ஆதியும் இதற்கு சிறந்த உதாரணங்கள் .

ஆனால் அதற்காக ஜல்லிக்கட்டை என்னால் புறக்கணிக்க முடியவில்லை . முன்பே சொன்னது போல் இங்கு கலாச்சாரம் என்பது கூட மக்களை பொறுத்து மாறுபடுகிறது . அப்படி இருக்க எந்த தரப்பு மக்களாக இருந்தாலும் சரி அவர்களின் வாழ்வியல் சார்ந்த காரணிகள் காப்பாற்ற பட வேண்டியவையே .
அடித்தட்டு மக்களின் நலனும் பழக்கவழக்கங்களும் காப்பாற்ற படவேண்டும் என்பதில் எந்த மாற்று கருத்தும் இல்லை . ஆனால் அதற்காக ஆதிக்க சாதியினரின் பழக்கவழக்கங்களை புறந்தள்ளுவதையோ மிதிப்பதையோ என்னால் ஏற்று கொள்ள முடியவில்லை .

பின்குறிப்பு :
முன்னரே எழுதி இருக்க வேண்டிய பதிவு . எரிகிற தீயில் எண்ணெய் வார்த்தது போல ஆகிவிடக்கூடாது என்பதால் கொஞ்சம் தாமதமாக எழுதுகிறேன் . இதில் உள்ள கருத்துக்கள் முழுக்க முழுக்க எனது புரிதல்கள் மட்டுமே . இது தவறு என நீங்கள் தகுந்த ஆதாரங்களுடன் சுட்டி காட்டும் பட்சத்தில் அதை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன் .

தமிழன் உலகின் முன்னோடி -பகுதி 2

இந்த உலகிற்கு தமிழர்கள் கற்று தந்த பல கலைகளுள் போர்க்கலையும் ஒன்று. ஈவு இரக்கமின்றி உயிர்களை துன்புறுத்தும் கொலைக்களம் எப்படி கலையாகும் என நீங்கள் நினைக்கலாம். அதைப்பற்றி விளக்குவதே இப்பதிவு

தமிழர்கள் தங்கள் வாழ்க்கை முறையினை அகம் புறம் என இருண்டு பிரிவுகளாக பிரித்தனர் .இதில் வீரம் புறவாழ்க்கையில் வருகிறது. அன்றிலிருந்து இன்று வரை போருக்கு காரணமாக விளங்குபவை மண்ணாசை,பெண்ணாசை , பொன்னாசை, இதைவிட மோசமான அதிகார ஆசை இவை நான்குமே

தமிழர்களின் போர்முறை மிகவும் நேர்மையானது . எதிரி நாட்டின் மீது படையெடுக்கும் மன்னன் ,போருக்கு முன் முறையாக பறைசாற்றி எதிரிக்கு அறிவித்து ,அவன் தயாரானவுடன்தான் போரை தொடங்குவான். எதிரி அயர்ந்த நேரத்தில் தாக்கி வீழ்த்தும் பழக்கம் நம் மக்களுக்கு கிடையாது. போர் என்பது இரு படைவீரர்களுக்கும் இடையில் தான் நடக்கும். அப்பாவி மக்களுக்கு தொந்தரவு தர கூடாதென போருக்கென்றே தனியாக பாலை நிலங்களை உருவாக்கி வைத்திருந்தனர் . இன்று போர் என்றாலே அப்பாவி மக்கள் மீது மனித உரிமை மீறல்களை நடத்துவது என சில அ"சிங்க" குணம் கொண்ட வீணர்கள் நினைக்கிறார்கள்.காலையில் ஆரம்பிக்கும் போர் மாலையில் முடித்துகொள்ளப்படும்.

தான் கைப்பற்றிய நாட்டை,நாட்டு மக்களை வெற்றி களிப்பில் சூறையாடி மகிழும் பண்பாட்டை கொண்ட அயலார்க்கு அவர்களை தம் குடிமக்களாக கொள்ளும் நம் பழக்கம் சற்று வியப்புதானே


நால்வகை படைகளை தமிழ் மன்னர்கள் கொண்டிருந்தார்கள் என் வரலாறு விளம்புகிறது.தேர்ப்படை ,குதிரைப்படை,யானைப்படை,காலாட்படை இவையே.
நம் போர்கள் நிகழும் முறையை இலக்கியங்கள் கூறுகின்றன.அவற்றை பார்ப்போம்

முதலில் எதிரி நாட்டின் மீது போர் தொடுக்க விரும்பும் மன்னன் தன் படையை ஏவி எதிரி நாட்டு பசுக்களை கவர்ந்து வர வேண்டும் .அதற்க்கு கரந்தை என்று பெயர் . அந்த பசுக்களை மீட்க அவற்றின் உரியவர் வருவார் அது வெட்சி எனப்படும்

போரை தொடங்கும் மன்னன் பகை நாட்டை எதிர்த்து நின்று தாக்குதலை வஞ்சி என்றும் பகைவர் கோட்டையை முற்றுகை இடுவதும் முற்றுகை இடப்பட்ட மதிலை காத்தலும் உழிஞை என்றும் அழைக்கப்படும் .இரு மன்னர்கள் களத்தில் இறங்கி போர் புரிவது தும்பை என்றும் அதில் வெற்றி பெறுவது வாகை எனப்படும்

கடற்போரில் தமிழர்கள் சிறந்து விளங்கியதையும் ,அவர்கள் கடாரம் மாநக்காவரம் .ஸ்ரீ விஜயம் போன்ற பகுதிகளை ஆட்சி செய்ததையும் வரலாறு நமக்கு சொல்கிறது. கடற்போர்களில் பயன்படுத்தப்படும் நாவாய்கள் (போர்கப்பல்) அமைத்தலில் கொண்டிருந்த பொறியியல் நுட்பம் அலாதியானது

போரில் விழுப்புண் பட்டு இறத்தலை பெருமையாகவும் புறமுதுகு காட்டி ஓடி தப்பித்தலை இழிவானதாகவும் கொண்டிருந்தனர் .

பொதுவாக ஆயுதங்களாக வில் ,வேல் ,வாள் போன்றவையே இருந்தது . இதில் அருகில் இருந்து போர் புரிய வாளும் தூரத்தே இருந்து போர் செய்ய வில் மற்றும் வேல் பயன்படுத்தப்பட்டன. இது தவிர கழல்,கண்ணி,தார் ,அடார்,அரம்,அரிவாள் ,ஆயுதக்காப்பு ,கணிச்சிப்படை ,கலப்பை ,கழிப்பிணி ,காழெக்கம்,கிளிகடிகருவி ,குந்தாலி,குறடு ,கேடகம் ,கோடாலி ,சேறுகுத்தி,நவியம் மற்றும் வளரி போன்ற ஆயுதங்களையும், பயன்படுத்தினர் .

போர்கருவிகள் ஊரு விளைவிக்கா வகையில் புலி தோலால் செய்யப்பட்ட உறைகளையும் கேடயங்களையும் பயன்படுத்தினர்

போரில் உயிர்நீத்த வீரர்களின் நினைவாக நினைவிடங்களையும் படைவீடுகளையும் அமைத்து அவர்களை பெருமைப்படுத்தினார்கள்.


ஆயுதம் இன்றி உடல் பலத்தால் மட்டும் நடக்கும் மல்யுத்தம் ,விற்போர்,வளரி வீசுதல் மற்றும் சிலம்பம் போன்றவை வீர விளையாட்டுகளாக இருந்திருக்கின்றன.


நம்முடைய மரபில் இருந்த பெரிய பிரச்னை என்னவெனில் மக்களை கடவுளாக உயர்த்தி கூறுவதுதான். அதாவது மனிதர்களாக அவர்கள் செய்த வீரபிரதாபங்களை ,செயற்கரிய செயல்களை உயர்த்தி கூறுவதாக எண்ணி கடவுளரோடு ஒப்பிட்டு கூறுவதுதான். இதன் மூலம் வீர மரபுகள் புராதான மரபுகளாகி நம்ம முடியாத அளவிற்கு பொய் விடுகிறது

உதாரணமாக சிபி, முசுகுந்தன்,காந்தன் ,செம்பியன் மற்றும் மனு நீதி சோழன் போன்றோரின் வீர வரலாற்றை நம் இந்த புராதான மரபு கெடுத்து விட்டது (சிபி - புறாவை காக்க பருந்திடம் தன் தசையை கொடுத்தவன் ,முசுகுந்தன்-அரக்கர்கள் பலரை வென்று இந்திரனை காதவன் ,காந்தன் - குடகு மலையை பிளந்து காவிரி ஆற்றை வரவிட்டவன் ,செம்பியன் - அரக்கர்களின் பறக்கும் கோட்டையை அழித்தவன் ,மனுநீதிச்சோழன் - உங்களுக்கே தெரியும் )


அடுத்த பதிவில் சந்திப்போம்


பி.கு :
ஒரு முறை மாமல்லபுரத்துக்கு சுற்றுலா சென்ற போது ஒரு வேற்று மாநிலத்து நண்பர் மயிலுடன் நிற்கும் ஒரு மனிதரின் சிலையை காட்டி அவர் யார் என ஒரு தோழியிடம் வினவ ,உடனே தோழி அது முருகன் என பதிலுரைத்தார். மயிலோடு யாரை பார்த்தாலும் நம் மக்களுக்கு முருகர் நியாபகமே வருகிறது. உடனே குறுக்கிட்ட நான் அவர் பேகன் எனவும் அவர் மயிலுக்கு போர்வை தந்த வரலாற்றை சுருக்கமாக சொன்னேன் உடனே அந்த நண்பர் "அவர் தான் முட்டாள்தனமாக செய்திருக்கிறார் என்றால் அதை பெருமையாய் நினைத்து போற்றுகிறீர்களே ." என கேட்க உடனே நான் "அதை அவ்வாறு எடுத்துக்கொள்ள கூடாது .மக்களுக்கு ஒருவர் உதவி புரிவது இயற்கைதான் .ஆனால் மாக்களுக்கும் உதவி புரிந்த நல்லோர்கள் வாழ்ந்த பூமி எங்கள் பூமி " என கூறினேன் .என்ன நான் சொன்னது சரிதானே ????


 



மூலங்கள் :
>தென்னாட்டு போர்களங்கள் -கா.அப்பாதுரையார்
> பத்தாம் வகுப்பு (2006-2010) தமிழ் துணைப்பாட நூல்
>http://www.santhan.com/index...
>http://ta.wikipedia.org/விக்கி
>http://www.thinnai.com/index...

தூக்கு தண்டனை-ஒரு விவாதம்

திரு.எண்டமூரி விரேந்தர்நாத் அவர்கள் எழுதிய தூக்கு தண்டனை எனும் நாவல் படித்தேன்.ஒரு நாவலாக மட்டும் முடிந்து விடாமல் என்னுள் பல விவாதங்களை ஏற்படுத்தி விட்டது. ஏற்கனவே திரைப்படமாக பார்த்த நினைவு, இருப்பினும் பல்வேறு திருப்பங்களுடன் மிக அருமையான பயணத்தை நல்கியது.


தூக்கு தண்டனையின் அவசியம் குறித்து என்னை யோசிக்க வைத்துவிட்டது. தூக்கு தண்டனையை ஒழிக்க போராடும் ஒருவன் ஒரு நாடகம் ஆடி உலகத்துக்கு தூக்கு தண்டனையின் கொடுமையை புரிய வைக்க முயல்கிறான்.ஆனால் துரதிஷ்டவசமாக அவனை பகடைக்காயாக பயன்படுத்தும் ஒருவர் தன் வஞ்சத்தை தீர்த்து கொள்கிறார்.கடைசியில் அவன் எப்படி மீள்கிறான் என்பதே கதை.


தூக்கு தண்டனை தேவையில்லை என எழுப்பப்படும் கூக்குரல்கள் அதிகரித்து வருகின்றன . ஒரு மனிதனின் உயிரை மற்றவர்கள் சட்டம் என்ற ஒன்றை கொண்டு எடுப்பது தவறு என சிலர் கூறுகிறார்கள் . தண்டனை என்பது ஒருவன் செய்த தவறுக்கு அளிக்கப்படும் பிராயசித்தம் ஆகும்.அப்படி இருக்க தூக்கு தண்டனை என்ற பெயரில் அவனை திருந்த முயற்சிக்காமல் கொலை செய்வது எப்படி சரியாகும் ?? ஒரு கொலைகாரனுக்கு தூக்கு தண்டனை அளிக்கும் போது எனக்கும் அவனுக்கும் என்ன வித்தியாசம் இருக்க முடியும்.

மேலும் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஒரு கைதியின் வாழ்க்கை மிகவும் கொடுமையானது.தன் முடிவு தெரிந்த ஒரு மனிதன் தினமும் செத்து செத்து உயிர் வாழும் ஒரு நடைபிணமாக மட்டுமே உயிர் வாழ முடியும். ஒவ்வொரு நாளும் தன் வாழ்நாளை எண்ணி கொண்டிருப்பது எவ்வளவு கொடுமையானது .ஒரு கதையின் முடிவு உங்களுக்கு முன்னரே தெரிந்து விட்டால் உங்களால் ஆர்வமாக படிக்க முடியாது அதே போல் தன் முடிவு தெரிந்த ஒருவனின் வாழ்நாள் நிச்சயம் வெறுமையாக எந்த பிடிப்பும் இல்லாமல் நகரும்.எவ்வளவு பெரிய தண்டனை ??

இதனாலேயே பல்வேறு மரண தண்டனை கைதிகள் மனதளவில் பாதிக்கப்படுவதாக சொல்லப்படுகிறது.கிட்டத்தட்ட 140 நாடுகள் மரண தண்டனையை ஒழித்து விட்டனர். சில அரிதான குற்றங்களுக்கு சில நாடுகளில் மரண தண்டனை விதிக்கிறார்கள். அந்த நாடுகளில் எல்லாம் குற்றங்கள் அதிகரிக்கவில்லையே என்ற கேள்வியும் எழுகிறது.

பொதுவாக தண்டனைகள் குறித்த இரு கருத்துருக்கள் உள்ளன.முதல் கருத்து தண்டனைகள் அதிகமானால் தவறுகள் குறையும் என்பது .இதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை.பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளுக்கு எதிராக இழைக்கப்படும் குற்றங்களுக்கான சட்டங்கள் மற்ற நாடுகளை காட்டிலும் நம் நாட்டில் வலிமையானதாக இருந்தும் (கற்பழிப்பு குறித்து அமெரிக்க மற்றும் சில ஐரோப்பிய நாடுகளில் உள்ள சட்டங்களை கேட்டால் ஆச்சர்ய படுவீர்கள் .) நம் நாட்டில் குற்றங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டு தானே இருக்கின்றன. சீனாவில் மரண தண்டனையை நிறைவேற்றும் முறை மிக கொடுமையானது .இருப்பினும் அந்த நாட்டிலும் குற்றங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டு தானே இருக்கின்றன(அவர்கள் சட்டம் தானே எட்டு மாத கர்ப்பிணியை கட்டாய கருக்கலைப்பு செய்து கொல்ல சொன்னது )

இரண்டாவது கருத்து ஒரு குற்றவாளிக்கு கொடுக்கப்படும் மிக சிறந்த தண்டனை அவனை மன்னிப்பது ஆகும் .அதாவது அவனை மன்னித்தால் அவன் மனசாட்சி அவனை உறுத்தி அவனை நல்ல படியாக வாழ வைக்கும் என்பதாகும் .இதிலும் எனக்கு உடன்பாடில்லை ஏனெனில் நாட்டில் வாழும் அனைவரும் மனசாட்சியுடன் தான் வாழ்கிறார்கள் என்று என்னால் சொல்ல முடியாது .காரணம் மனிதன் மட்டும் இங்கு வாழ்வதில்லை மனிதன் என்னும் போர்வையில் ஈவு, இரக்கம் மற்றும் மனித்தன்மையற்ற மிருகங்களும் வாழ தானே செய்கின்றன.அவர்களை கொல்வதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்.ஒருவன் செய்யும் தவறுக்கு தண்டனையே இல்லையெனில் அவன் மனம் குற்றம் செய்வதை நோக்கி சிந்திக்காதா ??

புத்தர் பிறந்த நாடு இது மனிதனை மன்னிக்கும் மனப்பான்மை மேலோங்க வேண்டும் என சிலர் கூறுகின்றனர் .சில குற்றங்களை மறக்கவே முடியாதபோது மன்னிப்பது எங்கனம் .(உதாரணம் நொய்டா நிதாரி படுகொலைகள் ).இன்றும் சிலவற்றை நினைக்கும் போது இதயம் கனக்கிறது . சட்டத்தினால் நிரபராதி என சொல்லப்படும் அனைவரும் அப்பழுக்கற்றவர்கள் என்று கூறிவிட முடியாது.சட்டத்தின் நெளிவு சுளிவுகளால் தப்பித்த அவர்களை ஒன்றும் செய்ய முடியாத சட்டம் சிலருக்கு மட்டும் தூக்கு தண்டனை வழங்குவதும் எப்படி சரியாகும்.

நம் சுதந்திர போராட்ட தியாகிகள் சிறையில் அனுபவித்த தண்டனையை விட மரண தண்டனை கொடுமையானதா?. ஒரு திரைபடத்தில் சத்ய ராஜ் சொல்வார் மரணம் என்பது மனித வாழ்வில் நடக்கும் ஒரு நிகழ்வு அது எப்படி தண்டனையாகும் என்று ? . அது போல் மரணத்தை தண்டனையாக வழங்குவது அந்த மாதிரி குற்றங்கள் மீண்டும் நிகழாமல் பார்த்து கொள்ளும் என சொல்ல முடியமா?? .


இல்லை இந்த உலகில் மனிதனாக வாழ தகுதியே இல்லாத ஒருவனை கொல்லாமல் பாதுகாத்து வருவது சரிதானா??

என்ன இது மாத்தி மாத்தி பேசறான்னு பாக்கறீங்களா

எனக்கு ஒண்ணுமே புரியவில்லை

இவ்வளவு விவாதங்கள் என்னுள் நடந்த போதும் என் சிற்றறிவுக்கு எதுவும் எட்ட வில்லை .

உங்கள் கருத்தை சொல்லுங்கள் எனக்கு ஏதாவது தெளிவு ஏற்படுகிறதா என்று பார்ப்போம்




மீண்டும் அடுத்த பதிவில் சிந்திப்போம்

நன்றி வணக்கம்

இனி அந்த புத்தகம் பற்றிய தகவல்
தூக்கு தண்டனை
ஆசிரியர் :எண்டமூரி விரேந்தர்நாத் (தெலுங்கு)
மொழிபெயர்ப்பு : கௌரி கிருபானந்தன்
பதிப்பகம் :அல்லயன்ஸ்
விலை :170


வாழ்க தமிழ் !!! வெல்க தமிழ் !!!

 ஒரு சமூக வலைதளத்தின் இந்த பதிவின்  பின்னூட்டத்தில் இருந்து

Murugan S:

தணிகைவேல் அவர்களின் கருத்தோடு உடன்படுகிறேன். தவறுக்கான காரணங்களை கண்டுபிடுத்து களைய வேண்டும். அதுவே குற்றங்களை குறைக்கும். குற்றங்கள் குறைந்தால் தீவிரமான தண்டனைகளும் குறைய வாய்ப்பிருக்கிறது.
மரண தண்டனை கூடாது என்ற கருத்தைத்தான் நானும் முதலில் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் நிலைப்பாடு அவ்வப்போது மாறுகிறது. நாம் பள்ளிகளில் இருக்கும் போது ஆசிரியர் குச்சி வைத்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் மீதுள்ள மரியாதைக்காக இல்லாமல் அந்த குச்சிக்கு பயந்து அடங்கி இருக்க பழகினோம். பின் இப்போது வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் இடத்தில் Appraisal என்று வேறு வகையான குச்சி வைத்திருக்கிறார்கள். நான், என் திறமை, எடுத்துக் கொண்ட வேலையை முடிக்கும் தீவிரம் உடையவனா, பொறுப்புடையவனா என்றெல்லாம் பார்ப்பதை விட கையில் ஒரு குச்சி வைத்துக்கொண்டால் தான் வேலை நடக்கும் என்று மெத்த படித்தவர்களும் நினைக்கிறார்கள். இது சமுதாயத்திலும் பிரதிபலிக்கிறது. அரசாங்கமும் மரண தண்டனை என்ற குச்சியை வைத்திருக்கிறது. இந்த குச்சி சைக்காலஜி நமக்கு தேவை தான் படுகிறது போல. குச்சிக்காக இல்லை நான் என்னளவிலேயே பொறுப்பானவனாக இருப்பேன் என்று கற்பூரம் அடித்து சத்தியம் செய்தாலும் குச்சி வைத்திருப்பது தான் ஒருவித கூடுதல் பாதுகாப்பு என்று அதிகாரத்தில் உள்ள எல்லோரும் நினைக்கிறார்கள்.
ஆனால் என் கேள்வியெல்லாம் மரண தண்டனையை நிறைவேற்ற நம் அரசாங்கத்திற்கு தகுதியுள்ளதா என்பது தான். தாங்க முடியாத வறுமையிருந்தாலும் மற்றொரு பக்கம் இமாலய ஊழல்கள். பாலியல் தொடர்பான குற்றங்கள் தொடர்ந்து நடந்தாலும் அதற்க்கான காரணங்களை ஆராய்ந்து அதை களைய வழிவகை செய்யாமல் மேலும் சட்டத்தை கடுமையாக்கிக் கொண்டிருக்கும் அதிமேதாவிகள். தரமான கல்வி, சுகாதாரம் என்று எதுவும் அடிதட்டு மக்களுக்கு கிடைக்காமல் இருக்க காரணமாயிருப்பவர்கள். குண்டு துளைக்காத கவசத்தை வாங்க ஊழல் செய்து அதற்கு காவலர்களை பலி கொடுத்து, பின் ஆதாரம் எதுவும் இருக்கக் கூடாது என்பதற்காக மொத்த கவசங்களையும் பதுக்கியவர்கள் இவர்களெல்லாம் நடமாடுகிறார்கள். இவர்கள் நடத்தும் அரசாங்கங்கள் தண்டனை தருவதுதான் நெஞ்சை நெருடுகிறது.

 

Ramasamy Indirajith:

கொலை என்பது உணர்ச்சிவயப்பட்ட நிலையில் செய்யும் ஒரு தவறு.
மரணதண்டனை என்பது அறிவு பூர்வமான நிலையில் என்று
நினைத்து மனித சமூகத்திற்கு கொடுக்கப்படும் சட்டபூர்வமான கொலை.
கொலைக்கு கொலை ஒருபோதும் தீர்வு ஆகாது.

 நான் :

// மனிதன் என்னும் போர்வையில் ஈவு, இரக்கம் மற்றும் மனித்தன்மையற்ற மிருகங்களும் வாழ தானே செய்கின்றன//
இந்த வரிகளில் ஒரு தவறு உள்ளது .அதற்கு வருத்தங்கள்
மிருகங்களுக்கு ஈவு,இரக்கம் இல்லை என கூறுவது தவறு.தன் பசிக்காக வேட்டையாடும் மிருகங்களுக்கும் அணைத்து குணங்களும் உள்ளன .
குற்றம் புரிந்த ஒருவனை கொல்வதால் தனிப்பட்ட நபர்களுக்கோ சமுதாயத்துக்கோ எந்த பயனும் ஏற்பட போவதில்லை. ஒரு வேளை பழி தீர்த்து கொண்டோம் எனும் உணர்வு ஏற்படலாம் .பழிக்கு பழி என்று போனால் அதன் முடிவு சூனியமாகிவிடும் .
இவ்வாறு தூக்கு தண்டனையால் இனி வரும் காலங்களில் நடக்கும் எந்த குற்றத்தையும் தடுக்க முடியாது மற்றும் சமூகத்துக்கு எந்த பயனும் தராது எனில் தூக்கு தண்டனை தேவை இல்லைதானே

Seenivasan Balakrishnan :

தூக்கு தண்டனை தேவையா இல்லையா என்றால் தவறின் வீரியத்தை பொறுத்து தான் எந்த ஒரு நாட்டிலும் தண்டனையை முடிவு செய்கிறார்கள், புத்தன் காந்தி பிறந்த இந்தியா போன்ற நாட்டில் மரண தண்டனையை அவ்வளவு எளிதாக கொடுத்து விடமாட்டார்கள் அதே நேரம் அதனை அத்தனை எளிதாக நிறைவேற்றி விடவும் மாட்டார்கள்.
தூக்கு தண்டனை மிகுந்த ஆய்விற்கு பின்னும் மிகபெரிய விவாதங்களுக்குப் பின்னுமே வழங்கபடுகின்றன. குண்டு வைத்து பல உயிர்களைக் கொன்னவனும், பாராளுமன்றத்தில் வேட்டு வைத்தவனும், மும்பை ரயில் நிலையத்தில் பட்டாசு கொளுத்தியவனும் கூட மரண தண்டனையை நிராகரியுங்கள் என்று கருணை மனு வழங்கலாம். நம் ஜனாதிபதி அதனை நிராகரிக்கவும் செய்யலாம்.
ஒரு உ.தா X என்ற நபர் ஒரு தீவிரவாத இயக்கத்தால் மூளை சலவை செய்யப்பட்டவர், அவரை மன்னித்து வெளியே விட்டால் தவறை உணர்ந்து திருந்து மனிதனோடு மனிதனாக வாழ்வான் என்று நினைப்பீர்களா, அவனை சமுகம் சமுதாயத்தில் ஒரு மனிதனாக ஏற்றுக் கொள்ளுமா, பாதிக்கப்பட்டவன் அவனை பலிக்கு பலி வாங்க மாட்டான் என்பதற்கு என்ன நிச்சயம். அவனை வளர்த்த தீவிரவாத இயக்கம் அவனை நிம்மதியாக மனிதனோடு மனிதனாக வாழ விடுமா? மீண்டும் ஒரு சிறு பொறி போதும் மீண்டும் அவனை மூளைச் சலவை செய்வதற்கு.
அரசாங்கமே அவனுக்கு வாழ்நாள் சிறைத் தண்டனை கொடுத்தால் முதலில் கவனிக்க வேண்டியது தேவையில்லாத செலவு, அதன் பின் அவன் தப்பிக்க முயலாமல் இருக்க பாதுகாப்பு அதிகரிக்க வேண்டும், அவன் சார்ந்த தீவிரவாத இயக்கம் அவனை பகடையாக வைத்து நாடு முழுவதும் தீவிரவாதம் செய்யாது என்பதற்கு என்ன நிச்சயம்.
கிழக்கு வெளியீடான அடியாள் என்னும் புத்தகம் படித்துப் பாருங்கள், புத்தக ஆசிரியர் ஜோதி நரசிம்மன் முன்னாள் ரவுடி, ரவுடியாக இருந்தது பின்னால் திருந்தி வாழ நினைத்த போது அவரை இந்த சமூகமும் காவல் உலகமும் எப்படி எல்லாம் ஆட்டிப் படைத்தது என்பதை அழகாக எழுதி இருப்பார் (இவர் மரண தண்டனைக் கைதி எல்லாம் இல்லை, ஆனால் குற்றப் பின்னணி உள்ளவர், நான் இவரை உ.தா காட்டி கூற விரும்புவது சாதாரண குற்றம் புரிந்தவனையே இந்த உலகம் துரத்தி துரத்தி அடிக்கும் மரண தண்டனைக்கு தகுதியானவன் என்று தீர்ப்பான ஒருவனை இந்த சமுகம் தங்களில் ஒருவனாக ஏற்றுக் கொள்ளும் என்று நினைகிறீர்களா, இல்லை பல உயிர்களை பலி வாங்கியவனை எல்லாம் மறந்து ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைகிறீர்களா...?)
குற்றம் புரிந்தவனின் குற்றம், குற்றம் புரிந்தவனின் பின்னணி, குற்றத்தால் பாதிக்கபட்டார்களின் நிலைமை என்ற அளவுகோள்களின் படி தூக்கு அல்லது மரண தண்டனை அவசியம் வேண்டும் என்று கருதுகிறேன்...

Thanigaivel Sanmugam :

அந்த கதை படிக்காமலே என்னுள் கேள்விகள் நிறைய இருக்கு..
ஒரு ப்றபல ஆங்கில நாளிதழிற்கு அடிக்கடி தலையங்கம் என்று ஏதோ எழுதி அனுப்புவேன், அதில் மரண தண்டனை ஒழிப்பை பற்றியும் எழுதி இருக்கேன்.. (இது வரையிலும் எனது தலையங்க முயற்சி வெற்றி பெற்றதில்லை, பிரசுரிக்க படவில்லை , அது வேற கதை )
அதில் இருந்து சில கருத்துக்கள், மொழி மாற்றப் பட்டு..
அவன் அடிச்சான், நான் திருப்பி அடிச்சேன் என்பது ஒரு மனிதனுடைய "எமோஷனல் ரியாக்க்ஷன்", அவன் கொலை செய்தான் நானும் அவனை கொல்லுவேன் என்பதும் அதே வகையே " , இதை செய்வதற்கு நீதி மன்றம் அரசாங்கம், விசாரணை எல்லாம் எதற்கு ..
உணவிற்காக ஒரு உயிரை கொள்ளவதை கூட அவனாகரீகமாக பார்பவர்கள் , அடுத்தவன் திருந்துவதற்கு வேறு ஒருவன் உயிரை எடுப்பது என்பது அவநாகரீகமாக பார்பதில்லை..
பயமுறுத்துவது என்பது ரௌடிகளும் , கேங்க்ஸ்டர்ஸ் களும் செய்யும் வேலை.. அதை அரசும் நீதிமன்றங்களும் செய்வது எந்த வகையிலும் நியாயம் இல்லை..
அனால் கொடும் குற்றம் செய்தவர்களை மன்னிக்க முடியாது, மன்னித்து வெளியே விட்டாலும் மீண்டும் அந்த குற்றத்தை மீண்டும் செய்யாதிருபார்கள் என நம்ப முடியாது.. அவர்களை ஆயுளுக்கும் வைத்து உணவு உடை அளித்துக்கொண்டு , பாதுகாப்பிற்காக காவல் மற்றும் இதர செலவு என்பது தேவையற்ற ஒன்று என்று வாதடுவர்கள் பேச்சும் நிராகரிக்க முடியாது..
அவர்களுக்கேல்லாம் எனது பதிலின் தேடல் "காஸ்ட் ஒப் குவாலிட்டி" என்ற வார்த்தைகளில் அடங்கியுள்ளது..
பிரிவென்ட்டிவ் காஸ்ட் (Preventive cost) அதிகமாக "கரெக்டிவ் காஸ்ட்" (corrective cost) குறையும் என்பது நாம் அறிந்ததே, அது போல் "பிரிவென்ட்டிவ் காஸ்ட்" குறைய "கரக்டிவ் காஸ்ட்" (corrective cost) அதிகரிக்கும் .. இவை இரண்டையும் முழுவதுமாக நீக்குவது இயலாத காரியம். இதே விதிகள் தான் இங்கேயும் ,
நிறுவனமோ , பிராஜெக்டோ சரியாக இயங்க வேண்டும் என்றால்
மக்களுக்கு தேவையானவற்றை செய்வது , குற்ற செய்ய தூண்டும் காரணிகளை களைவது , மற்றும் குற்றம் நடைபெறாமல் தவிர்க்க காவல்நிலையங்கள், காவலர்கள் எல்லாம் விழிப்புடன் இருக்க வைப்பது ப்ரிவேண்டிவ் காஸ்ட்ஸ் , சிறைச்சாலை மற்றும் அதன் செலவுகள் எல்லாம் கரெக்டிவ் காஸ்ட் ஆக மட்டுமே பார்க்க வேண்டும்.. தவறு செய்தவர்கள் திருந்துவதற்காக செய்ய படும் செலவு..

அனால் அதை அடுத்தவர்களை பயமுருத்துவதர்காக என்று தவறாக நினைத்ததற்கு காரணமே மரண தண்டனை.. இந்த நினைவு ஆட்சியாளர்கள், மக்கள் நீதிபதிகளுக்கு என்று ஒரு மனதுடன் ஏற்படுகிறதோ அன்று மரண தண்டனை ஒழிக்க பட்டிருக்கும்..
அந்த நாள் வெகு தொலைவில் என்று நம்புவோம்..
காவல் நிலையங்கள் மற்றும் ஆட்சியாளர்கள், குற்றங்களை தவிர்க்க செய்யும் அக்கறை மற்றும் செலவை உயர்த்தினால் நிச்சயம் சிறைசாளைகளிற்கு செய்யும் செலவு குறையவே செய்யும்.. (if not able to reduce the cost of quality, atleast keep it same and increase the preventive cost by reducing the corrective cost...rule is simple and common for everything).

 

எங்கே செல்லும் இந்த பாதை-பகுதி 4

மொழிப்பற்று


அமுதென்றும் அழகென்றும் உயிரென்றும் உணர்வென்றும் பாடப்பட்ட உலகின் தொன்மையான மொழிகளில் ஒன்றாக கருதப்படும் தமிழ் மொழியின் இன்றைய போக்கு மற்றும் அதன் பிற்கால நிலை பற்றிய பதிவு இது. அமிழ்தினும் இனியதான இயல் ,இசை ,நாடகம் ஆகிய முத்தமிழை பற்றி கூறிக்கொண்டே இருக்கலாம். தனக்கே உரித்தான இலக்கிய வளங்களோடும் இலக்கண நெறிகளோடும் திகழ்ந்த தமிழின் இன்றைய நிலை நாம் அனைவரும் அறிந்த ஒன்று.


முதலில் மொழி என்பதன் வீச்சு தகவல் பரிமாற்றத்தோடு நின்று விடுவதில்லை.அதை தாண்டி நம் அடையாளமாகவும் வாழ்வியலின் பின்னிப்பிணைந்த அங்கமாகவும் விளங்குகின்றது.

"உடம்போடு மெய்வந்து புணர்ந்தால் உயிர்மெய் "

எனும் கூற்றுக்கேற்ப நம் உயிர் மெய் நிலைக்க வேண்டுமானால் தமிழென்னும் மெய் நம்மை விட்டு அகலாமல் இருக்க வேண்டும். ஒருவேளை அகன்றுவிட்டால் நாம் உணர்வுகளற்ற யாக்கையுடன் வாழும் மக்கள் ஆவோம். நம் மகிழ்ச்சி ,சோகம் ,சினம்,இகழ்ச்சி ,அமைதி என் எல்லாவற்றிலும் மொழியின் தாக்கம் இருப்பதை நம்மால் மறுக்க முடியாது. இன்றைய நிலவரப்படி நூற்றுகணக்கான மொழிகள் அழிந்து விட்டன மற்றும் அழிந்து வருகின்றன. அந்த மொழியில் உன்னத இலக்கியங்கள் இருந்திருக்கலாம் மற்றும் மொழி ஆர்வலர்கள் இருந்திருப்பார்கள்.ஆயினும் அந்த மொழிகள் ஏன் அழிந்தன ?

ஒரு மொழியின் ஆளுமை அல்லது ஆயுள் பதிய படைப்புகளினாலோ இலக்கிய ஆர்வலர்களினாலோ தீர்மானிக்கபடுவதில்லை. பாமர மக்களால் பேசப்படும் போதுதான் அதன் ஜீவன் வாழும் நிலைக்கும். [ரசிகன் இல்லையெனில் கலைகள் இல்லை கலைஞனும் இல்லை அதேபோல் வாசகன் இல்லையெனில் இலக்கியங்கள் இல்லை எழுத்தாளனும் இல்லை என இருக்க மக்களால் பேசப்படவில்லை எனில் மொழி மட்டும் எங்கனம் நிலைக்கும் ]


இன்றைய இந்திய மொழிகள் அனைத்தும் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனை ஆங்கில கலப்பு . ஆங்கிலத்தின் ஆதிக்கம் இந்திய மொழிகளில் நேரடியாக பிரதிபலிக்கிறது. ஆனால் அது தவிர்க்க முடியாதது .இதனால் நம் மொழிகள் தங்கள் பாரம்பரியத்தை இழக்க நேரிடுகிறது. பல சொற்கள் வழக்கத்திலிருந்து மறைந்து மொழியின் எல்லையை குறைக்கின்றன.மக்களிடம் அதிகரிக்கும் ஆங்கில மோகம் தமிழ் படிப்பதை கவுரவ குறைவாக கருத வைக்கிறது. ரயில் பயணங்களின் போது செய்தித்தாள் வார இதழ்களை தாண்டி ஏதேனும் தமிழ் புத்தகம் படித்தால் நம் சக பயணிகள் விசித்தரமாக பார்க்கிறார்கள். பெற்றோர்கள் கூட தம் குழந்தைகளின் அம்மா எனும் அழைப்பைவிட ஆங்கில வார்த்தைகளின் உச்சரிப்பில் ஆனந்தம் கொள்கிறார்கள்.என் நண்பர்கள் சிலர் கூட English medium என்று பெருமையாக கூறும் போது எனக்கு சிரிப்பு தான் இருக்கும். இன்றைய நவீன யுகம் தமிழில் உயர்கல்வி பயில்பவர்களை விநோதமாக பார்க்கும் சூழ்நிலை உள்ளது.


"தமிழினம் உள்ளவரை தமிழ் வாழும் " என நம் சான்றோர்கள் சிலர் கூறுகிறார்கள். தமிழன் எனும் அடையாளத்தை இழந்துவிட்டு மொழி தெரியாமல் நம் சந்ததிகள் வெளிநாட்டிலும் நம் நாட்டிலும் வாழும் போது மொழி எப்படி நிலைக்கும். இன்று வாழும் பல இனங்கள் தங்கள் மொழியை இழந்து நிற்கின்றன.ஆக தமிழினம் முழுதும் அழியும் வரை தமிழ் வாழும் என கூறும் அளவுக்கு நமக்கு மொழிப்பற்று இருப்பதாக எனக்கு தெரியவில்லை.

தற்போதைய நம் கல்விமுறை மொழியை மொழியாக நம்மை படிக்க விடுவதில்லை. ஒரு பாடமாக மட்டுமே பார்க்க படுகிறது . இவ்வாறு பாடமாக படிக்கப்படும் போது சுவை ,தனித்தன்மை ,சாராம்சம் போன்ற அடிப்படை தன்மைகள் எடுத்து கொள்ளப்படமாட்டா. இதனால் மொழியின் மீது ஒரு காதலோ பற்றோ ஏற்படாது. தமிழுக்காக அரசு எடுக்கும் நடவடிக்கைகள் திருப்திகரமாக இல்லை .நவீன இலக்கியங்கள் செய்தலும் மாநாடுகள் சொற்பொழிவுகள் நடத்துவதும் இலக்கியவாதிகளை ஊக்கபடுதுவது மட்டும் போதாது .
குழந்தைகளிடம் தமிழின் மீதான ஆர்வத்தை ஈடுபாட்டை ஏற்படுத்த வேண்டும். பள்ளிகளில் தமிழை மொழியாக கற்பிக்க வேண்டும். தமிழ் மொழி ஆய்வகம் (Language lab ) அமைத்து மொழித்திறனை ஊக்குவிக்கும் விதமாக கவிதை ,கதை கட்டுரை மற்றும் வார்த்தை விளையாட்டுகள் கற்பிக்க வேண்டும். தமிழை ஏட்டுசுரைக்காயாக உண்ணாமல் அதன் சுவையுனர்ந்து உன்ன வைக்க வேண்டும். மாணாக்கர்களிடம் நடத்தப்படும் இம்மாதிரியான போட்டிகள் மற்றும் தேர்வுகள் அவர்களில் ஆர்வத்தை அதிகரிப்பதோடு மொழியில் அவர்களின் சுயசிந்தனையை வளர்க்க உதவும். இதன்மூலம் மாணாக்கர்களிடம் தமிழின் மீது அதீத ஆர்வம் ஈடுபாடு போன்றவை ஏற்படும்.மேலும் தமிழ் பாட வேளைகளில் நல்ல தமிழ் உரையாடலை உறுதி செய்யலாம்.




இன்றைய நிலையில் தமிழ் முன்னேற்றம் என்பது பிற மொழி கலவாமல் செந்தமிழ் பேசுவது என்பது அல்ல.அது மிக கடினம் .( இன்றைய நவீன சூழல் மற்றும் நம் தமிழறிவு இவற்றை கொண்டு பார்க்கும் போது இது மிக மிக கடினம் ).செந்தமிழ் பேசினால் தான் மொழி நிலைக்கும் என்பதில்லை. இங்கு முன்னேற்றம் என்பது தமிழ்பற்றை ,ஈடுபாட்டை மட்டுமே குறிக்கும் . இவ்வாறு குழந்தைகளிடம் விதைக்கப்படும் தமிழார்வம் வளர்ந்து மரமாகி தமிழ் ஆண்டாண்டு காலங்கள் நிலைத்திருக்க உதவும்
பி.கு :
இந்த பதிவு இன்றைய நிலையை அப்படியே சொல்லவேண்டும் என்பதற்காக எழுதப்பட்டதே ஒழிய யாரையும் குற்றம் சாட்டவோ குறை கூறவோ எழுதப்படவில்லை .அவ்வாறு நீங்கள் எண்ணினால் நான் நிபந்தனையற்ற மன்னிப்பு கோருகிறேன்

பாதை நீளும்

நம் பயணங்களும் தொடரும்

நன்றி வணக்கம்


அடுத்த பதிவில் சந்திப்போம்

வாழ்க தமிழ்!!! வெல்க தமிழ் !!!

எங்கே செல்லும் இந்த பாதை - பகுதி 3

இந்திய சினிமா நூற்றாண்டு விழாவை கொண்டாடி கொண்டிருக்கும் வேளையில் சினிமா பற்றிய ஒரு சிறு பதிவு. இந்த நூறு ஆண்டுகளில் தமிழ் சினிமா பல்வேறு தடைகற்களை கடந்து தனக்கென தனி முத்திரை பதித்திருக்கிறது.பேசாத சித்திரமாக ஆரம்பித்து நாடகத்தை முதுகெலும்பாக கொண்டு வளர ஆரம்பித்தது.முத்தமிழ் மூன்றின் உதவியால் மக்கள் மனதில் ஆழமாக வேருன்றவும் செய்தது.பின் அதன் வளர்ச்சி திரைகதை ,படமாக்கும் விதம் ,ஒலி /ஒளி அமைப்பு என பலவற்றிலும் கண்டு இன்று உன்னத நிலையில் உள்ளது

ஆனால் இந்த பதிவு சினிமா வளர்ச்சியை பற்றியது அல்ல. சினிமாவின் சமூக பொறுப்புணர்ச்சியை பற்றியது.ஒரு சாதாரண பொழுதுபோக்கு அம்சம் என்பதை தாண்டி வாழ்வியலின் ஒரு அங்கமாக மக்களோடு ஒன்றி விட்டது சினிமா. அது கலையா ?? அல்லது வணிகமா ?? என தெரியவில்லை ஆனால் ஆயிரக்கணக்கானோரின் உணர்வுகளை கட்டி போட்ட மாபெரும் சக்தியாக உள்ளது. ஆனால் இந்த சக்தியால் சமூக மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளதா ??


இன்றைய சினிமாவின் போக்கு எனக்கு விசித்திரமாக உள்ளது. ஒரு ஆரோக்கியமான சினிமா நம்மை அதனுள் இழுத்து ஒரு உணர்வுபூர்வமான பயணத்தை நமக்கு அளிக்க வேண்டும். இந்த உலகத்தை புறந்தள்ளி வேறொரு உலகத்தில் சஞ்சரிக்கும் அனுபவத்தை நமக்கு அளிக்க வேண்டும். ஆனால் இன்றைய சினமா ஏதோ காமெடி ஷோ பார்ப்பது போல் உள்ளது ,நகைச்சுவை என்ற பெயரில் இவர்கள் செய்யும் செய்கையை பார்த்துவிட்டு வெறுமென சிரித்துவிட்டு வரவேண்டி உள்ளது. சில படங்களின் தாக்கம் என் மனதில் பல நாட்கள் ஓடி கொண்டிருக்கும். இன்று அவ்வாறு எடுக்கப்படும் படங்கள் ஏதோ மாற்றுத்திரை அல்லது ஆவணப்படம் (documentry ) என்ற ரீதியில்தான் மக்களால் பார்க்க படுகின்றன. இதற்க்கு முக்கிய காரணம் மக்களின் ரசனை.

தமிழ் சினிமா இதுவரை கண்டிராத கதைகளங்கள் ஏராளம். தமிழ் சினிமா தனக்கென ஒரு வட்டத்தை எல்லையாக கொண்டு அதனுள்ளே பல பாதைகளை வகுத்துக்கொண்டு பயணித்து வருகிறது. இதனால் மக்களின் ரசனை விசாலமானதாக இல்லை. தலைப்பில் இருந்து விலகி செல்லவில்லை. இவற்றை சொல்லாமல் இருக்க முடியாது. இனி தலைப்புக்கு வருவோம். தமிழ் சினிமா தன் பொறுப்புகளை எவ்வாறெல்லாம் தட்டி கழிக்கிறது என்று பார்ப்போம்.தற்போது வரும் சில படங்களில் பள்ளி மாணவியான கதாநாயகியும் ,கதாநாயகனும் காதலிப்பதுபோலும் மணமுடிப்பதுபோலும் காட்சிகள் வருகின்றன. பள்ளியில் படிக்கும் (minor) பெண் காதல் காமம் காட்சிகளில் ஈடுபடுவது போல் காட்டுவது சமூகத்துக்கு கற்பிக்கும் தவறான பாடம் தானே ? காதலுக்கும் பருவ கிளர்ச்சிக்கும் இடையிலான வித்தியாசத்தை அவர்கள் ஏன் சொல்லவில்லை ?. தற்போது காதல் என்ற பெயரில் காட்டப்படும் காட்சிகள் கூட முகம் சுழிக்க வைக்கின்றன.தமிழ்ப்பெண் பற்றி கூறும் அவர்கள் ஒரு சராசரி தமிழ்பெண்ணை காட்சிபடுத்தவில்லை என்பது என் எண்ணம்.மேலும் தற்போது வரும் சில படங்களில் ஆசிரியர்களை அதிகம் அவமதிப்பது போல் காட்டுவதும் வருந்ததக்கது. அன்றைய சினிமா நாடகத்தை அடிப்படையாக கொண்டு இருந்தது. நாடகத்தில் ஒப்பனையுடன் கூடிய நடிப்பும் பாட்டும் இருந்தால் போதும். ஆனால் இன்றைய சினிமாவின் வரையறை வேறுமாதிரி உள்ளது. இன்றைய சில படங்கள் எதார்த்த உலகை காட்டுகின்றன.எதார்த்தமான மக்களோடு அவர்கள் வாழ்வியலை சொல்லும் படங்கள் எதிர்காலத்தில் எவ்வளவு பேரால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் என தெரியவில்லை. ஒரு படத்தின் வெற்றி அது வாங்கும் விருதுகளை மட்டும் பொறுத்ததல்ல ,அதன் வணிக ரீதியிலான வெற்றி ,அதிக மக்களை சென்று சேர்வது என்பதிலும் உள்ளது என்பது என் கருத்து. அதுவும் பெரிய நிறுவனங்கள் சினிமாவில் முதலீடு செய்ய ஆரம்பித்த பிறகு சிறு முதலீட்டு படங்களின் வெற்றி குதிரைகொம்பாக மாறிவிட்டது . பெண்களையும் குழந்தைகளையும் வைத்து அவர்கள் உணர்வுகளை மீட்டி எடுக்கப்படும் படங்களின் எண்ணிக்கையும் மிக குறைந்து வருவது துரதிஷ்டவசமானது. உலக தரத்திலான சினிமா என்பது ஹாலிவுட்டை மட்டும் கொண்டு சொல்லபடுகிறது. ஈரானிய படங்கள் போன்ற பிற நல்ல தரத்திலான படங்கள் புறக்கணிக்க படுகின்றன.

தற்போதைய படங்களின் நகைச்சுவை காட்சிகள் தரம் மெய்சிலிர்க்க வைக்கிறது (!!!!). இரட்டை அர்த்ததில் இல்லாமல் நேரடியாக அந்த அர்த்தத்திலேயே வசனங்கள் வருவது கொடுமை. தற்போதைய காலகட்டத்தில் எந்த படமும் மக்களின் எந்தவொரு அடிப்படை பிரச்சனைகளை பற்றியும் பேச வில்லை. கடந்த சில ஆண்டுகளில் எத்தனை படங்கள் மின் பற்றாக்குறை ,தமிழ் ஈழம் ,மீனவர் பிரச்சனை .அணு உலை போராட்டங்கள் குறித்து பேசின. வேறு காரணங்களுக்காக சென்சார் மற்றும் இதர பிரச்சனைகளை சமாளிப்பவர்கள் சமூக பிரச்சனைகளை சொல்வதன் மூலம் வரும் பிரச்சனைகளை சமாளிக்க விரும்புவதில்லை. தற்போது கருத்துசுதந்திரம் இல்லையென சொல்லும் இவர்கள் கடந்த பல ஆண்டுகளாக உள்ள பிரச்சனைகளை பற்றி ஏன் பேசவில்லை.

இசை என்பது மனதை வருடி சாந்தபடுத்திய காலம் போய் இன்று மனக்கிளர்ச்சியை உண்டு பண்ணுவதாக உள்ளது . பாடல் வரிகள் பற்றி சொன்னால் இக்கட்டுரை முடிவிலி ஆகிவிடும்.

"யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ்மொழி போல் இனிதாவதெங்கும் காணோம் " என பாரதி பாடிய தமிழ் மொழியின் இன்றைய பாடல்களின் கொலைவெறியை சகித்துக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. ஒரு பெரிய நடிகர் ஒருவரின் அறிமுக பாடலொன்றில் வரும் வரி இது "தாய்ப்பால் உனக்கு கொக்கோ கோல (coca cola )" .ஈடு இணையற்ற அமிர்தமான தாய்ப்பாலை ஒரு ரசாயன கலவையோடு ஒப்புமைப்படுத்துவது சரியா ?.இப்படி வரிகளை மேற்கோள் காட்டினால் நிறைய சொல்லலாம். இங்கு யார் சமூக பொறுப்புணர்ச்சியை விட்டது.

இனி வரும் சினிமாவில் நம் அடையாளங்கள் .பண்பாடு மற்றும் பழக்கவழக்கங்கள் போன்றவை மறைந்து விடும் அபாயம் உள்ளது. முற்போக்கான சிந்தனைகளோ ,சமூக விழிப்புணர்ச்சியோ இல்லாமல் சிரித்து மகிழும் ஒலி /ஒளி சித்திரமாக மட்டுமே சினிமா இருக்கும்.

என் கவலை சமுதாய முன்னேற்றத்துக்கு உதவாவிட்டாலும் சமூக சீர்கேடுகளுக்கும் ,பிற்போக்கான சிந்தனை வாதங்களுக்கும் ,மக்களின் வேற்றுமைகளுக்கும் காரணமாகி விடுமோ என்பதுதான். அதற்க்கு தீர்வு வணிக ரீதியில் மட்டும் சிந்திக்காமல் ரசிகனின் முன்னேற்றம் சமுதாய நிலைமை பற்றியும் நெறியாளர்கள் சிந்தித்தால் நன்றாக இருக்கும்

பதிவின் நீளம் அதிகமானதுக்கு மன்னிக்கவும்

பி.கு :

இப்பதிவின் பயணம் இடையில் திசை மாறுவது போல் தோன்றலாம் . என் மனதில் நெடு நாளாக இருந்தவற்றை கொட்டிவிட்டேன் . (வழக்கம்போல் ) யார் மனதையும் புண்படுத்தாமல் எழுதியுள்ளேன் .அப்படி காயப்படுத்தினால் நான் மன்னிப்பு கோருகிறேன். இதுவரை சினிமா பற்றி நான் எந்த பதிவும் எழுதியதில்லை. இந்த பதிவுக்கு வித்திட்ட இனிய நண்பர் Seenivasan Balakrishnan அவர்களுக்கு நன்றிகள் பல


அடுத்த பதிவில் சந்திப்போம்

நன்றி வணக்கம்

எங்கே செல்லும் இந்த பாதை -பகுதி 2

உலகம் உண்டான காலத்தில் இருந்தே மண்ணாசை ,பெண்ணாசை ,பொன்னாசை என பல பெயர்களை சொல்லி சண்டைகள் ஆரம்பித்தன. மனிதர்கள் தங்களை காத்துக்கொள்ள உருவாக்கப்பட்ட ஆயுதங்கள் அவர்களையே அழித்துகொள்ள பயன்படுத்தப்பட்டன.மனிதனின் பரிணாமம் வளர்ந்து பக்குவப்பட்டாலும் அந்த போர் உணர்ச்சி மட்டும் மாறவே இல்லை அன்று அதிகாரத்தில் இருந்தவர்களின் அதிகாரபோதை எனும் மாயை பல உயிர்களை தின்றது .இன்றும் தின்று கொண்டுதான் இருக்கிறது .அன்றைய போர்கள் மனிதனை மட்டுமே அழித்தன .இன்றைய போர்கள் மனிதனோடு சேர்த்து இந்த உலகையே அழிக்கின்றன. அறிவியல் முன்னேற்றம் மனிதனை அமைதியை நோக்கி சிந்திக்க விடாமல் நவீன ஆயுதங்களை நோக்கி சிந்திக்க வைத்தது விசித்திரமானது .கத்தியும் வாட்களும் போய் துப்பாக்கிகளும் பீரங்கிகளும் பேசி கொண்டன.இன்றைய நவீன ஆயுதங்கள் உலகை புல் பூண்டு கூட இல்லாமல் அழிக்கும் அளவுக்கும் வந்து விட்டன.


வளர்ந்த நாடுகள் ஆண்டுதோறும் ராணுவம் மற்றும் ஆயுதங்களுக்கு மிக பெரிய அளவில் செலவுகள் செய்கின்றன. அந்த செலவினங்களில் 2% மட்டும் தந்தால் ஏழ்மை நிலையில் உள்ள ஆப்பிரிக்க நாடுகளின் பஞ்சம் பட்டினி முதலியவை நீங்கும்.ஆனால் அவ்வாறு செய்ய அவர்கள் தயாராக இல்லை. தங்கள் படை பலத்தை பெருக்கி உலகுக்கு காட்டி பெருமையடித்து கொள்ளும் அவர்கள் சுற்றுசூழல் பாதுகாப்பு ,மனித வளம் போன்றவற்றில் பொறுப்புணர்ச்சிகளை தட்டி கழிக்கின்றன. உலக வெப்பமயமாதலை தடுக்க சில மின்னணு சாதனங்களின் உபயோகத்தை கட்டுப்படுத்த அவர்கள் விரும்பாமல் தங்கள் கழிவுகளை பிற நாடுகள் மீது திணிக்கின்றன.வளர்ந்த நாடுகளின் இந்த செய்கையால் மற்ற நாடுகளும் தங்கள் அடிப்படை பிரச்சனைகளின் தீர்க்க மறந்து ராணுவத்தை பலபடுத்த விரும்புகின்றது துரதிஷ்டவசமானது.


சில சமயங்களில் இந்த ஆயுதங்கள் அரசுக்கு எதிராக போராட்டம் நடத்தும் மக்களுக்கு எதிராக பிரயோகிக்க படுகின்றன .அதிகார போதை இந்த அரசுகளின் கண்ணை கட்டி தம் சொந்த மக்கள் மீதே அடக்குமுறையை ஏவி விடுகின்றன . உலக போர்களின் போது வெற்றிக்காக மக்கள் மற்றும் சுற்றுசூழலை பற்றி சிந்திக்காமல் சில நாடுகள் இரசாயன ஆயுதங்கள் உபயோகப்படுத்தின .நேரடியாக ஆயுதத்தால் கொல்லாமல் நோய்களை பரப்பி மக்களின் உயிர்களை வருத்தி அவர்களை கொன்றுகுவித்தனர். டைனமைட் மற்றும் அணுகுண்டுகள் போர்களை அடுத்த கட்டதுக்கு எடுத்து சென்றன.



மற்ற ஆயுதங்களை மிஞ்சி எமனிடம் மொத்த குத்தகைக்கு மனித உயிர்களை எடுத்த ஏஜெண்டுகள் போல் அணு ஆயுதங்கள் திகழ்கின்றன .[அணு ஆயுதத்தை கண்டறிந்த விஞ்ஞானி அதன் விளைவுகளால் வருந்தி மன நலம் பாதிக்கப்பட்டு இறந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது ]. அனுகுண்டின் கோரத்தை ஹிரோஷிமா மற்றும் நாகசாகி நகரங்கள் நமக்கு காட்டுகின்றன .

வளர்ந்த நாடுகள் தங்களிடம் உள்ள அணு ஆயுதங்களை பயன்படுத்துவதில்லை என கூறினாலும் நாளை அவை பயன்படுத்தப்படுமாயின் பெரிய சேதம் விளையும். சிரியா மற்றும் வட கொரியா போன்ற நாடுகள் உலக சமுதாயத்துக்கு விரோதமாக யுரேனியத்தை செறிவூட்டி ஆயுதங்கள் தயாரித்து வருவது கவலைக்குரியது. அவர்கள் இதை தற்காப்பு என அவர்கள் கூறிகொண்டாலும் அவை பயன்படுத்தப்படும் அபாயம் இருக்கிறது .ஒருவேளை இந்த ஆயுதங்கள் தீவிரவாத குழுக்களிடம் கிடைத்தால் மனித சமுதாயம் பல்வேறு தாக்குதல்களை எதிர் கொள்ளவேண்டி வரும். மின்சாரம் முதலிய தேவைகளுக்காக நாம் நாடும் அணு உலைகள் ஒரு பெரிய விபரீதத்தை தமக்குள் வைத்திருகின்றன. இயற்கை சீற்றங்கள் ,தாக்குதல்கள் மற்றும் தொழில்நுட்ப கோளாறு போன்றவற்றின் காரணமாக எழும் கதிர்வீச்சுகள் கணப்பொழுதில் பல்லாயிரக்கணக்கான உயிர்களை பறித்து விடும் (செர்நோபில் அணு உலை சீற்றத்தின் விளைவுகளை அவ்வளவு எளிதில் மறந்துவிட முடியாது அல்லவா )



ஆயுதம் என்பது physical object ஆக தான் இருக்க வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை .மக்களிடம் தூண்டி விடப்படும் வன்மம் எனும் ஆயுதம் பலபேரை அழித்துவிட கூடியது .மத தீவிரவாதம் எனும் ஆயுதம் தினந்தோறும் பல உயிர்களை குடித்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. உலகில் வாழும் கோடிக்கணக்கான ஜீவராசிகளில் ஒன்றான மனிதன் தன்னை அழித்து கொள்வதோடு தன்னை படைத்த இயற்கையையும் அழித்தது தர்மமாகுமா ??.


ஒருவரையொருவர் வீழ்த்தி வாழும் வாழ்க்கை நிச்சயம் திருப்தியை தராது. சமாதானத்துக்காக உலகில் அனுதினமும் பலர் பாடுபட்டு கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள் . மக்களிடம் சாதி ,மத இனத்தை அப்பாற்பட்ட ஒரு ஒற்றுமை வேண்டும். சாதி ,மத பெயர்களை சொல்லி கொண்டு அழிக்காமல் இறைவன் ஒருவனே (நாத்திகர்கள் இறைவன் என்பதை இயற்கை என கொள்க ) என்ற பக்குவம் அடைந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்

ஒவ்வொரு நாடுகளும் புதுப்புது ஆயுதங்கள் தயாரிப்பதையும் இராணுவத்தை பெருக்குவதையும் தடுக்கும் பொருட்டு உத்வேகத்துடன் செயல்பட கூடிய ஒரு சமாதான அமைப்பு தேவை. வளர்ந்த நாடுகள் மட்டும் ஆதிக்கம் செலுத்தாமல் அதன் அதிகாரம் பரவலாக்கப்பட வேண்டும் .அணு ஆயுதம், இரசாயன ஆயுதம் போன்றவற்றை அந்த அமைப்பின் மேற்பார்வையில் ஒழிக்க வேண்டும். இதனால் புதிய ஆயுதங்கள் உருவாவதையும் ஏவுகணை சோதனைகளையும் தடுக்கலாம்.

மேலும் சமாதான அமைப்பு மற்ற நாடுகளின் உள்விவகாரங்களில் சர்வாதிகார நாடுகள் ஆதிக்கம் செலுத்துவதை தடுக்கும் . உள் நாட்டில் நடக்கும் கலகங்கள் ,இன அழிப்பு முதலிய வன்செயல்களை இந்த அமைப்பு தடுக்கும்



இதன் மூலம் உலகம் என்பது ஒரே குடியின் கீழ் ஒன்று படும்.மத வேறுபாடு அழிந்தால் நிச்சயம் ஒற்றுமை ஏற்படும் .மக்களின் அன்பு,அறன் ,சகோதரத்துவம் மேலோங்க மக்கள் அமைதியாக வாழ்வார்கள். நடக்குமா என தெரியாது நடந்தால் நன்றாக இருக்கும்

(பாதை நீளும் )

பி.கு :

இந்த பதிvu எந்த நாட்டையும் மக்களையும் உயர்வாகவோ தாழ்வாகவோ சித்தரிக்க எழுதப்படவில்லை


நன்றி வணக்கம்

அடுத்த பதிவில் சந்திப்போம்